2001 – 2004: Γυμνάσιο «Ελληνική Αναγέννηση»

Τρία χρόνια όμορφα, δημιουργικά, χαρούμενα. Τρία χρόνια εφηβικής ζωής που παραμένουν ανεξίτηλα στη μνήμη και στην καρδιά. 

Kλίμα αγάπης και συνεργασίας, ευχάριστες δραστηριότητες, αμέριστη φροντίδα από τους καθηγητές, χαμόγελα ικανοποίησης, γέλια στους διαδρόμους, μοναδικές γιορτές και εκδηλώσεις, αξέχαστες εκδρομές, γνώση δυνατή και σημαντική για το σήμερα, πρότυπα ζωής· όλα αυτά συνθέτουν το Γυμνάσιό μου. 

Όλοι εμείς οι μαθητές της πρώτης γενιάς της «Αναγέννησης» έχουμε τραβήξει o καθένας το δικό του όμορφο δρόμο. Όμως όλοι μας ανηφορίζουμε με συγκίνηση το δρομάκι για το σχολείο μας ψιθυρίζοντας δυο λόγια στον Αγ. Στυλιανό, προστάτη του σχολείου μας που μας συντρόφευε και μας συντροφεύει στον καθημερινό μας αγώνα. 

Οι καθηγητές μας και η αγάπη των ανθρώπων που με τη ψυχή τους υποστηρίζουν αυτό το εκπαιδευτικό έργο έκαναν κάθε στιγμή μας στο Γυμνάσιο όμορφη, ξεχωριστή, υπέροχη, μια γλυκιά ανάμνηση που δε θα σβήσει ποτέ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους, μέσα απ’ αυτό το Γυμνάσιο, σημάδεψαν το νου, τη σκέψη, τη ψυχή μας.

Μια μεγάλη ευχή αυτό το Γυμνάσιο να αναθρέψει πολλές ακόμα γενιές εφήβων.

Φλωρεντία Καρδάμα
Πτυχιούχος Παιδαγωγικού Τμήματος Πανεπιστημίου Πατρών
Δασκάλα του Δημοτικού «Ελληνική Αναγέννηση»

Η επέτειος των 10 χρόνων από την ίδρυση του Γυμνασίου μας με γύρισε μερικά χρόνια πίσω, θυμίζοντάς μου την εποχή που ήμουν μαθήτρια στην «Ελληνική Αναγέννηση». Τι να πρωτοθυμηθώ από τα 12 αυτά χρόνια, που είμαι σίγουρη πως επηρέασαν και θα συνεχίσουν να επηρεάζουν καθοριστικά τη ζωή μου! Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς σε λίγες μόνο γραμμές και να αποτυπώσει στο χαρτί εντυπώσεις βιώματα και συναισθήματα από έναν χώρο που πέρασε όλη την παιδική και εφηβική του ηλικία και που εκτός από τις γνώσεις εισέπραξε ειλικρινή και ανιδιοτελή αγάπη και ενδιαφέρον. Το σχολείο μου ήταν για μένα η δεύτερη στοργική φωλιά, μετά την οικογένεια μου, που μου εξασφάλισε ό,τι είχα ανάγκη για την πρόοδό μου. Εκεί δημιούργησα σταθερές φιλίες και έζησα την χαρά της συνεργασίας και της συναναστροφής με τους συμμαθητές μου και τους μαθητές των άλλων τάξεων. Ακόμα οι εκδηλώσεις μας για τις μεγάλες Θρησκευτικές Εορτές και για τις Εθνικές Επετείους, οι Γυμναστικές επιδείξεις στο τέλος του σχολικού έτους. οι ποικίλες επιμορφωτικές ευκαιρίες και επισκέψεις, αλλά και οι εκδρομές μας θα μείνουν ανεξίτηλα γραμμένα στη μνήμη μου ως μεγάλο πνευματικό κεφάλαιο.

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλου ς του δασκάλους και καθηγητές μου που κόπιασαν πραγματικά όλα αυτά τα χρονιά για μας και εύχομαι ο Θεός να ευλογεί και να προστατεύει αυτό το σχολείο ώστε να στέκει φάρος φωτεινός στη δύσκολη εποχή που ζούμε. Ειδικά για το Γυμνάσιο, που κλείνει 10 χρόνια λειτουργίας και προσφοράς, εύχομαι να τα χιλιάσει και να μην πάψει ποτέ να στηρίζει τους νέους μας στην κρίσιμη εφηβική ηλικία, διαπλάθοντας αληθινά ευτυχισμένους και ελεύθερους πολίτες. 

Με ευγνωμοσύνη,
Η απόφοιτος
Μαρία Πουλοπούλου
Τεταρτοετής φοιτήτρια
του Παιδαγωγικού Τμήματος
του Πανεπιστημίου Πατρών

Το γυμνάσιο αποτέλεσε σίγουρα σταθμό για τα μαθητικά μας χρόνια. Προσωπικά, είχα την τύχη να συμπέσει το ξεκίνημα μου σε αυτή την εκπαιδευτική βαθμίδα με το νέο και επαρκώς εξοπλισμένο κτίριο Γυμνασίου, και κατόπιν και Λυκείου, της Ελληνικής Αναγέννησης. Τα πάντα για όλους εκείνη την χρόνια ήταν νέα για όλους μας, οι αίθουσες οι πολυάριθμοι και διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας καθηγητές, ο καινούργιος τρόπος εξέτασης, βαθμολογίας και διαβάσματος.  Βέβαια οι γνώσεις που μας παρείχαν τα τρια εκείνα χρόνια διευθυντές και καθηγητές, ήταν πολύτιμες, καθώς από τη μια ήταν πιο ουσιαστικές από εκείνες του δημοτικού κι από την άλλη αποτέλεσαν θεμέλια για τη μελλοντική μας λυκειακή  μόρφωση. Γι’ αυτό, αλλά και για άλλα πολλά ακόμη, χρωστάμε στα άτομα αυτά ένα «ευχαριστώ». Οι στιγμές που ζήσαμε στο Γυμνάσιο ήταν σίγουρα πολλές (εκδρομές, πλάκες με τους καθηγητές, γιορτές και κεράσματα κτλ), αλλά μόνο τις ευχάριστες θα θυμόμαστε πάντα

Κόττα Ελένη
δευτεροετής  φοιτήτρια Νηπιαγωγών του Παιδαγωγικού Τμήματος του Παν. Πατρών

Μετά τα παιδικά χρόνια του δημοτικού, το γυμνάσιο μας φάνηκε σαν ένας χώρος που όλοι ήταν μεγάλοι. Τα πάντα μας έδειχναν ότι εδώ ήταν μια άλλη βαθμίδα που απαιτούσε υπευθυνότητα, επιμέλεια και ωριμότητα. Στην αρχή, τα διαλείμματα φαίνονταν μικρά, οι καθηγητές πολλοί, τα μαθήματα καινούργια, το εφτάωρο ατελείωτο.  Ωστόσο, με την πάροδο των ημερών, όλα αυτά γίνονταν πιο οικεία. Νιώσαμε τελικά ότι εκεί ανήκαμε. Σε κάθε μας βήμα, οι καθηγητές στέκονταν δίπλα μας, να λύσουν τις απορίες μας, να ακούσουν τους προβληματισμούς μας, τόσο στο πλαίσιο του μαθήματος όσο και έξω από αυτό. Ιδιαίτερη θέση στην καρδία μας έχουν οι κατανυκτικές Θ. Λειτουργίες, οι πνευματικές ομιλίες αλλά και οι εθνικές και θρησκευτικές γιορτές που αναζωπύρωναν μέσα μας την αγάπη για το Χριστό και την Ελλάδα. Εντύπωση μας έκανε η ωραία πρωτοβουλία να φτιάχνουμε κάθε χρόνο λαμπάδες για άρρωστους του νοσοκομείου και να διεξάγουμε το φιλανθρωπικό παζάρι, καθώς με αυτόν τον τρόπο μαθαίναμε να για την αξία της προσφοράς. Ας μην ξεχνάμε όμως και τις πολλές διασκεδαστικές εκδρομές που μας χάρισαν στιγμές χαράς και ξεγνοιασιάς.

Πέρα από αυτά όμως, από την θέση που είμαστε τώρα, καταλαβαίνουμε και πόσο χρήσιμες είναι για τη ζωή μας , οι γνώσεις και οι εμπειρίες που αποκτήσαμε στα τρία χρόνια του γυμνασίου. Για όλα αυτά θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ολόθερμα τη διευθύντρια κ. Δέσποινα Κωνσταντακοπούλου και όλο το ”team”  των καθηγητών και τον π. Χαρίτωνα που ήταν πάντα πίσω από καλές πρωτοβουλίες. Όλοι αποτέλεσαν για μας μια δεύτερη οικογένεια και μας βοήθησαν για να γίνουμε ολοκληρωμένα άτομα και ευσυνείδητοι πολίτες.

Α. Τζόλα                                                                        Ε. Καλλίστρου
Πρωτοετής φοιτήτρια                                                Πρωτοετής φοιτήτρια
του Οικονομικού Τμήματος                                      της Ιατρικής Σχολής
του Πανεπιστημίου Πάτρας                                      του Πανεπιστημίου Πάτρας

"Όταν φέρνω στη μνήμη μου τα γυμνασιακά μου χρόνια στην Αναγέννηση κάτι ζεστό και όμορφο αναμοχλεύεται μέσα μου. Νεόδμητο καθώς ήταν τότε το Γυμνάσιο δεν είχε τις εντυπωσιακές εγκαταστάσεις και υποδομές για τις οποίες άλλοι παινεύονται (αν και ο ταπεινός αυτός 2ος όροφος του Δημοτικού όπου στεγαζόμασταν έχει σημαδέψει ανεξίτηλα τη μνήμη μου). Είχε όμως στοιχεία ζηλευτά που δύσκολα τα συναντεί κανείς σε άλλα σχολεία, στοιχεία που δημιουργούσαν συνθήκες ιδανικές για την ανάπτυξη αληθούς παιδείας.

Ήταν το παρεΐστικό κλίμα, τόσο μεταξύ μαθητών όσο και μεταξύ καθηγητών· ήταν αυτή η δημιουργική πνοή που συντόνιζε όλες τις δραστηριότητές μας· ήταν οι αλησμόνητες γιορτές που σαν πρώτην τάξη επωμιζόμασταν πάντα· ήταν οι γνωριμίες που επηρέασαν καίρια τη ζωή μου·  ήταν αυτά, αλλά και πολλά άλλα -μικρές στιγμές και επεισόδια- που μαζί συνυφαίνουν αυτήν  την υπέροχη ανάμνηση- εμπειρία. Στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας το Σχολείο στάθηκε ένα ασφαλές και όμορφο καταφύγιο. Και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό..."

Τόλλος  Γιάννης